Wymagania klimatyczne i glebowe oraz nawożenie
Na ogół maliny rosną dobrze w naszych warunkach klimatycznych. Jedynie odmiany Pruska i Lloyd George nie powinny być uprawiane na północo-wschodzie Polski ze względu na swą niedostateczną wytrzymałość na mróz.
W stosunku do gleby nie mają wysokich wymagań. Nie udają się tylko na glebach zbyt suchych, piaszczystych (ze względu na płytki system korzeniowy) oraz zbyt wilgotnych, podmokłych, które sprzyjają rozwojowi chorób i wymarzaniu mniej wytrzymałych odmian.
Na zwiększenie plonu malin bardzo dobrze wpływa nawożenie obornikiem i kompostem. W razie ich braku konieczne jest stosowanie nawozów mineralnych w ilości od 3 do 5 kg nawozów azotowych, takiej samej ilości soli potasowej i od 2 do 4 kg superfosfatu na 100 m2 plantacji.
Cięcie
Plantację malin zakładamy z jednorocznych odrostów korzeniowych, które sadzimy jesienią lub wczesną wiosną. Mogą one owocować już w pierwszym roku po posadzeniu, ale nie powinniśmy do tego dopuścić. Zaraz po posadzeniu należy je przyciąć na wysokości 10—15 cm nad ziemią. Wskutek tego przycięcia nie dopuścimy do owocowania w tym samym roku, ale umożliwimy mocne zakorzenienie i rozrośniecie się malin, co nam zapewni dobry plon w roku przyszłym.
Z każdej posadzonej rośliny wyrośnie kilka pędów, które w lipcu skracamy o jedną czwartą ich długości. W następnym roku pędy te będą owocować, a jednocześnie od korzeni wyrosną pędy nowe. Najsłabsze z tych pędów usuwamy wczesną wiosną, zostawiając tylko 5 do 7 najsilniejszych, które w lipcu skrócimy o jedną czwartą długości. Te pędy będą owocowały w roku następnym.
Każdy pęd maliny żyje tylko dwa lata. W pierwszym roku wyrasta, w drugim owocuje i jesienią całkowicie zamiera. Dlatego też pędy dwuletnie należy wycinać tuż przy samej ziemi zaraz po zerwaniu z nich malin. Można tę pracę odłożyć do jesieni lub nawet do przyszłej wiosny, lepiej jednak wyciąć zielone, ulistnione pędy zaraz po zakończeniu owocowania, gdyż na pozostawionych rozmnażają się grzyby pasożytnicze. Tylko maliny powtarzające, które owocują jeszcze raz jesienią, usuwa się nie latem, ale późną jesienią iub wiosną.
W latach późniejszych nie należy dopuszczać do zbytniego zagęszczania się malin. Coroczne usuwanie wczesną wiosną dużej ilości najsłabszych młodych pędów i bezwzględne letnie lub wiosenne usuwanie pędów dwuletnich utrzyma odpowiednią siłę wzrostu i zapewni obfite owocowanie krzewów; letnie, lipcowe skracanie o 1/4 pędów rocznych pozostawianych dla odnowienia krzewu zapewni pożądaną wielkość i jakość owoców.
Często przyczyną niskich plonów malin w wielu plantacjach jest oprócz silnego zagęszczenia — nadmierne zachwaszczenie. Dla uzyskiwania corocznych wysokich plonów konieczne jest częste płytkie motyczenie. Doskonałe rezultaty w uprawie malin daje stosowanie ściółki ze słomy lub liści, a nawet z trocin.
Ochrona przed chorobami i szkodnikami
Na malinach występują choroby wywoływane przez wirusy. Na porażonych liściach występują jaśniejsze, o niewyraźnych brzegach plamy, liście kurczą się i fałdują. Chore rośliny trzeba usuwać, a jeśli cała plantacja, zwłaszcza stara, jest zarażona i słabo owocuje, należy ją zlikwidować i założyć nową ze zdrowych roślin.
Możemy spotkać się również z chorobą zwaną zamieraniem pędów, wywołaną przez grzyb. Rozpoznaje się ją po szarofioletowych plamach na dolnych częściach tegorocznych pędów. Gdy plam jest dużo, zlewają się one ze sobą, kora na pędach łuszczy się i zamiera. Takie chore pędy trzeba wycinać i zakopywać lub palić.
Na wielu działkach zdarzają się maliny robaczywe. W owocach siedzi mała larwa owada, chrząszcza, który nazywa się kistnik maliniak. Jeśli robaczywych malin jest dużo, należy w następnym roku opryskać maliny przed kwitnieniem emulsją Azotoxu 0,25 1 Azotoxu na 100 1 wody.
Zbiór
Owoce malin są bardzo nietrwałe. Po zbiorze należy je natychmiast spożyć lub zużyć na przetwory.
Odmiany malin
Do powszechnej uprawy poleca się trzy odmiany malin, a mianowicie: Lloyd George, Latham i Pruską (Preussen). Lloyd George jest odmianą powtarzającą, tzn. dającą poza głównym letnim plonem także dodatkowy niewielki plon jesienny w końcu września i na początku października.
Latham jest odmianą najbardziej ze wszystkich malin wytrzymałą na mróz i odporną na choroby, toteż daje najwyższe plony.
Pruska (Preussen) ma duże lub bardzo duże owoce, nadające się przede wszystkim na deser. Odmiana ta odznacza się bardzo silnym wzrostem, toteż najlepsze wyniki daje wtedy, jeśli się ją uprawia rozpinaną na drutach rozciągniętych między wkopanymi w ziemię słupkami.
Odmiany letnie
Laszka-rośnie dość silnie, wytwarza kolczaste, łukowato wygięte pędy. Owocuje we wczesnym terminie-pod koniec czerwca lub na początku lipca. Plonem są stożkowe, jasnoczerwone, duże owoce z niewielkim omszeniem. Owoce są smaczne i nadają się do bezpośredniego spożycia lub jako dodatek do lodów i galaretek.
Benefis-wytwarza pędy sztywne, bezkolcowe. Odmiana późniejsza od Laszki o 7-10 dni. Plonuje obficie. Owoce są duże, stożkowate, ciemno czerwone z niewielkim nalotem, zwarte, nadają się na przetwory i do zjedzenia na surowo.
Litacz-malina czarna. Wzrost bardzo silny. Wytwarza kolczaste, łukowato wygięte pędy o dużej warstwie nalotu woskowego, co czyni je bardzo dekoracyjnymi. Pędy często się rozgałęziają, tworząc wiele pędów owoconośnych. Owoce są średnie i małe z charakterystycznym omszeniem, kuliste słodkie i smaczne.
Odmiany jesienne (powtarzające owocowanie)
Polesie-najwcześniejsza z malin jesiennych owocuje ok. 7 dni przed odmianą Polką- od końca lipca do października. Wzrost roślin jest średnio silny, pędy sztywne, pokryte niewielką liczbą dużych kolców. Owoce są duże, ciemno czerwone z omszeniem, smaczne. Odmiana ta jest polecana do bezpośredniego spożycia, a przede wszystkim na przetwory, które są szczególnie aromatyczne.
Polka-ma silny wzrost, pokrój rośliny jest wachlarzowaty, pędy pokryte dużymi kolcami. Początek owocowania przypada na koniec lipca/początek sierpnia i trwa aż do przymrozków. Owoce są duże, błyszczące i bardzo smaczne, polecane do jedzenia na surowo oraz do przetwórstwa.
Polana-najstarsza odmiana jesienna. Wytwarza dużo sztywnych pędów średniego wzrostu, z niewielką ilością małych kolców. Owocowanie rozpoczyna w drugiej połowie sierpnia i owocuje do przymrozków.
Owoce są średniej wielkości, żywoczerwone z połyskiem, zwarte i smaczne. Można z nich robić przetwory oraz jeść na surowo.
Pokusa-tworzy średnią liczbę mocnych pędów nawet do 2 metrów wysokości. Pędy są pokryte nielicznymi, małymi kolcami. Z odmian jesiennych najlepiej powtarza owocowanie na dwuletnich pędach(pozostawiona dolna część pędu). Owoce są bardzo duże(największe ze wszystkich odmian malin),lekko wydłużone, żywoczerwone z niewielkim omszeniem, średnio aromatyczne. Polecana głównie do dekoracji deserów i kompozycji owocowych.
Poranna Rosa-odmiana najpóźniejsza z jesiennych. Wytwarza silne, sztywne pędy mocno kolczaste. Owocowanie rozpoczyna się na początku września i trwa do przymrozków. Owoce są jasnożółte, okrągłe, smaczne. Polecana do dekoracji deserów i do bezpośredniej konsumpcji.
poniedziałek, 17 grudnia 2012
Rośliny owocowe na siedlisku cz.1 (Rokitnik, Dereń Jadalny)
Rokitnik
Rokitnik pospolity (Hippophaë rhamnoides L.), w Rosji często nazywany "syberyjskim ananasem" to popularny krzew ozdobny i cenna roślina lecznicza z rodziny oliwnikowatych.
Z płytko rozmieszczonych długich korzeni, wydaje odrosty korzeniowe, wskutek czego wokół macierzystej rośliny może powstać wianuszek krzewów. Średnica przestrzeni zajętej przez system korzeniowy dorosłego rokitnika sięga 12 metrów. Na korzeniach rokitnika występują guzowate narośla wywoływane przez mikroorganizmy (Actinomycetes, czyli promieniowce) współżyjące z rośliną i wiążące wolny azot z powietrza, podobnie jak bakterie u roślin motylkowych.
Rokitnik jest jedną z nielicznych roślin zawierających w miąższu owoców olej tłusty (8 do 12%) oraz prawdziwe bogactwo witamin i mikroelementów. Wśród nich są witaminy z grupy B, witamina E, F, K, P, kwas foliowy, karotenoidy, czyli prowitamina A, antocyjany, flawonoidy, fosfolipidy, sterydy (prowitamina D), garbniki, cukry, kwasy organiczne (cytrynowy, jabłkowy, nikotynowy), oraz makro i mikroelementy takie jak żelazo, bor, mangan i inne. Pestki zawierają do 12,5% oleju tłustego, witaminy B1, B2, i E oraz garbnik. Co ciekawe, po połączeniu oleju pochodzącego z pestek, z olejem z miąższu owoców dochodzi do niekorzystnej reakcji chemicznej, co powoduje po kilku miesiącach jego nieprzydatność w lecznictwie, bowiem działa on wówczas drażniąco na skórę. Substancje biologicznie czynne, zawarte w owocach rokitnika mają wzmacniać wzrok, działać przeciw miażdżycowo, opóźniać proces starzenia oraz zwiększać odporność na napromieniowanie promieniowaniem rentgenowskim i radioaktywnym.
Lecznicze i gospodarcze zastosowanie rokitnika ma długie tradycje. Wodne wyciągi z owoców i liści rokitnika były szeroko stosowane w medycynie starożytnej do leczenia chronicznych chorób żołądka, wątroby, dróg oddechowych, w gośćcu oraz najczęściej przy ropnych porażeniach skóry. W starożytnej Grecji rokitnikiem karmiono konie, aby miały błyszczącą sierść, stąd jego nazwa rodzajowa (Hippophaë) składa się z dwóch słów greckich: hippos = koń, phaos = błyszczący. W indyjsko tybetańskiej medycynie owoce, liście i drewno rokitnika wchodzą w skład dziesięciu złożonych receptur, szeroko rekomendowanych dla leczenia chorób przewodu pokarmowego, zapalenia i ropnia płuc a także jako środek przeciwko krwotokom. Podczas I wojny światowej w Rosji suszone owoce stosowano zamiast pigułek z witaminą C. Medycyna ludowa dojrzałe owoce i świeży sok z nich otrzymany stosuje w przypadkach braku apetytu. Miękiszem owoców leczy zranienia oraz pigmentację skóry twarzy, będącą skutkiem oparzenia słonecznego. Odwar z owoców i gałązek rokitnika stosuje zewnętrznie i wewnętrznie przy wypadaniu włosów i łysieniu. Napar z liści był od dawna stosowany na Syberii i Ałtaju jako lekarstwo przy anemii, gnilcu (szkorbut), chorobach reumatycznych, chorobach zapalnych żołądka i przewodu pokarmowego. Zebrane w sierpniu i wysuszone w cieniu liście rokitnika, można stosować jako surowiec do zaparzania aromatycznej, wielowitaminowej herbaty.
Dzisiaj olej rokitnikowy (Oleum Hippophae) - produkowany w krajach byłego Związku Radzieckiego, - stosowany jest w medycynie współczesnej do leczenia oparzeń, odmrożeń, odleżyn, gruźlicy skóry, egzemy oraz uszkodzeń skóry i błon śluzowych przez promieniowanie radioaktywne. Jest to gęsta, czerwono pomarańczowa ciecz o charakterystycznym smaku i zapachu, o właściwościach witaminy F, gdyż zawiera nienasycone kwasy tłuszczowe i jest zbliżony do oleju słonecznikowego i lnianego. Olej rokitnikowy działa przeciwbólowo oraz przyspiesza granulację i naskórkowanie uszkodzonych tkanek. Przy leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy, chronicznym nieżycie, zapaleniu wrzodziejącym jelita grubego, zaleca się zażywać olej rokitnikowy po łyżeczce od herbaty 2 razy dziennie przez 14 do 20 dni. Zewnętrznie - przy nie gojących się wrzodach, chorobach oczu, odmrożeniach, ranach, oparzeniach, odleżynach, egzemach i toczniu skóry oraz innych. Dla wzmocnienia działania zewnętrznego, pożądane jest także stosować go równocześnie do wewnątrz. Jednak nie powinni go stosować wewnętrznie ludzie chorzy na ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego, zaburzenia pracy przewodu pokarmowego oraz schorzenia trzustki.
Dojrzałe owoce rokitnika można jeść świeże a także robić z nich przetwory, takie jak konfitura z cukrem (1 : 1), soki, dżem, nalewki i inne produkty.
Rośnie więc zarówno na glebach przepuszczalnych (luźne piaski), jak i na gliniastych, najczęściej o odczynie obojętnym lub alkalicznym
Dereń Jadalny
GLEBA - dereń jadalny ma małe wymagania co do gleby. Najlepiej jeśli będzie sucha lub lekko wilgotna, o odczynie obojętnym do lekko kwaśnego. Roślina nie będzie chciała rosnąć jedynie na jałowym piasku. Jakie są jednak idealne warunki uprawy derenia jadalnego, które zapewnią maksymalne plony?
To miejsce osłonięte od wiatrów, o żyznej, wilgotnej glebie stanowisko w pełnym słońcu.
NASŁONECZNIENIE - stanowiska słoneczne lub lekko zacienione. W pełnym słońcu roślina obficiej owocuje i ma gęściejszy pokrój.
MROZOODPORNOŚĆ - bardzo duża odporność na mrozy.
Owoce derenia jadalnego są bardzo zdrowe. Oprócz ogromnej ilości witaminy C zawierają również witaminę A i P, kwasy organiczne, pektyny, związki mineralne. Od dawna są znane i wykorzystywane w medycynie ludowej m.in. na choroby układu pokarmowego, migreny, anemię, choroby nerek, poprawę odporności organizmu i inne.
Owoce można jeść na surowo, ale dużo smaczniejsze są robione z nich przetwory: soki, wina, galaretki, dżemy, kiszonki i bardzo cenione przez znawców nalewki.
Derenie jadalne sadzone były kiedyś w każdym dworskim parku. Robiono z nich przeróżne przetwory, m.in. kiszonki. Kiszony dereń w zasadzie nie różni się od kiszonej oliwki. Wystarczy po ukiszeniu zalać go oliwą z oliwek i odstawić na co najmniej miesiąc.
GALARETKA DERENIOWA - świeży sok mocno osłodzić i przelać do słoików.
DERENIÓWKA - 1kg umytych i osączonych owoców derenia wrzucamy do słoja i zalewamy 1l spirytusu 70%. Odstawiamy na miesiąc. Po tym czasie zlewamy spirytus. 0,5l wody i 1kg cukru gotujemy na syrop. Ciepłym syropem zalewamy owoce i odstawiamy słój na kolejne 2 tygodnie, co parę dni mocno nim potrząsając. Następnie zlewamy dokładnie syrop i łączymy go ze spirytusem. Po miesiącu klarowania filtrujemy nalewkę, lub delikatnie zlewamy znad osadu i odstawiamy co najmniej na pół roku, aby dojrzała i nabrała smaku.
Rokitnik pospolity (Hippophaë rhamnoides L.), w Rosji często nazywany "syberyjskim ananasem" to popularny krzew ozdobny i cenna roślina lecznicza z rodziny oliwnikowatych.
Z płytko rozmieszczonych długich korzeni, wydaje odrosty korzeniowe, wskutek czego wokół macierzystej rośliny może powstać wianuszek krzewów. Średnica przestrzeni zajętej przez system korzeniowy dorosłego rokitnika sięga 12 metrów. Na korzeniach rokitnika występują guzowate narośla wywoływane przez mikroorganizmy (Actinomycetes, czyli promieniowce) współżyjące z rośliną i wiążące wolny azot z powietrza, podobnie jak bakterie u roślin motylkowych.
Rokitnik jest jedną z nielicznych roślin zawierających w miąższu owoców olej tłusty (8 do 12%) oraz prawdziwe bogactwo witamin i mikroelementów. Wśród nich są witaminy z grupy B, witamina E, F, K, P, kwas foliowy, karotenoidy, czyli prowitamina A, antocyjany, flawonoidy, fosfolipidy, sterydy (prowitamina D), garbniki, cukry, kwasy organiczne (cytrynowy, jabłkowy, nikotynowy), oraz makro i mikroelementy takie jak żelazo, bor, mangan i inne. Pestki zawierają do 12,5% oleju tłustego, witaminy B1, B2, i E oraz garbnik. Co ciekawe, po połączeniu oleju pochodzącego z pestek, z olejem z miąższu owoców dochodzi do niekorzystnej reakcji chemicznej, co powoduje po kilku miesiącach jego nieprzydatność w lecznictwie, bowiem działa on wówczas drażniąco na skórę. Substancje biologicznie czynne, zawarte w owocach rokitnika mają wzmacniać wzrok, działać przeciw miażdżycowo, opóźniać proces starzenia oraz zwiększać odporność na napromieniowanie promieniowaniem rentgenowskim i radioaktywnym.
Lecznicze i gospodarcze zastosowanie rokitnika ma długie tradycje. Wodne wyciągi z owoców i liści rokitnika były szeroko stosowane w medycynie starożytnej do leczenia chronicznych chorób żołądka, wątroby, dróg oddechowych, w gośćcu oraz najczęściej przy ropnych porażeniach skóry. W starożytnej Grecji rokitnikiem karmiono konie, aby miały błyszczącą sierść, stąd jego nazwa rodzajowa (Hippophaë) składa się z dwóch słów greckich: hippos = koń, phaos = błyszczący. W indyjsko tybetańskiej medycynie owoce, liście i drewno rokitnika wchodzą w skład dziesięciu złożonych receptur, szeroko rekomendowanych dla leczenia chorób przewodu pokarmowego, zapalenia i ropnia płuc a także jako środek przeciwko krwotokom. Podczas I wojny światowej w Rosji suszone owoce stosowano zamiast pigułek z witaminą C. Medycyna ludowa dojrzałe owoce i świeży sok z nich otrzymany stosuje w przypadkach braku apetytu. Miękiszem owoców leczy zranienia oraz pigmentację skóry twarzy, będącą skutkiem oparzenia słonecznego. Odwar z owoców i gałązek rokitnika stosuje zewnętrznie i wewnętrznie przy wypadaniu włosów i łysieniu. Napar z liści był od dawna stosowany na Syberii i Ałtaju jako lekarstwo przy anemii, gnilcu (szkorbut), chorobach reumatycznych, chorobach zapalnych żołądka i przewodu pokarmowego. Zebrane w sierpniu i wysuszone w cieniu liście rokitnika, można stosować jako surowiec do zaparzania aromatycznej, wielowitaminowej herbaty.
Dzisiaj olej rokitnikowy (Oleum Hippophae) - produkowany w krajach byłego Związku Radzieckiego, - stosowany jest w medycynie współczesnej do leczenia oparzeń, odmrożeń, odleżyn, gruźlicy skóry, egzemy oraz uszkodzeń skóry i błon śluzowych przez promieniowanie radioaktywne. Jest to gęsta, czerwono pomarańczowa ciecz o charakterystycznym smaku i zapachu, o właściwościach witaminy F, gdyż zawiera nienasycone kwasy tłuszczowe i jest zbliżony do oleju słonecznikowego i lnianego. Olej rokitnikowy działa przeciwbólowo oraz przyspiesza granulację i naskórkowanie uszkodzonych tkanek. Przy leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy, chronicznym nieżycie, zapaleniu wrzodziejącym jelita grubego, zaleca się zażywać olej rokitnikowy po łyżeczce od herbaty 2 razy dziennie przez 14 do 20 dni. Zewnętrznie - przy nie gojących się wrzodach, chorobach oczu, odmrożeniach, ranach, oparzeniach, odleżynach, egzemach i toczniu skóry oraz innych. Dla wzmocnienia działania zewnętrznego, pożądane jest także stosować go równocześnie do wewnątrz. Jednak nie powinni go stosować wewnętrznie ludzie chorzy na ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego, zaburzenia pracy przewodu pokarmowego oraz schorzenia trzustki.
Dojrzałe owoce rokitnika można jeść świeże a także robić z nich przetwory, takie jak konfitura z cukrem (1 : 1), soki, dżem, nalewki i inne produkty.
Rośnie więc zarówno na glebach przepuszczalnych (luźne piaski), jak i na gliniastych, najczęściej o odczynie obojętnym lub alkalicznym
Dereń Jadalny
GLEBA - dereń jadalny ma małe wymagania co do gleby. Najlepiej jeśli będzie sucha lub lekko wilgotna, o odczynie obojętnym do lekko kwaśnego. Roślina nie będzie chciała rosnąć jedynie na jałowym piasku. Jakie są jednak idealne warunki uprawy derenia jadalnego, które zapewnią maksymalne plony?
To miejsce osłonięte od wiatrów, o żyznej, wilgotnej glebie stanowisko w pełnym słońcu.
NASŁONECZNIENIE - stanowiska słoneczne lub lekko zacienione. W pełnym słońcu roślina obficiej owocuje i ma gęściejszy pokrój.
MROZOODPORNOŚĆ - bardzo duża odporność na mrozy.
Owoce derenia jadalnego są bardzo zdrowe. Oprócz ogromnej ilości witaminy C zawierają również witaminę A i P, kwasy organiczne, pektyny, związki mineralne. Od dawna są znane i wykorzystywane w medycynie ludowej m.in. na choroby układu pokarmowego, migreny, anemię, choroby nerek, poprawę odporności organizmu i inne.
Owoce można jeść na surowo, ale dużo smaczniejsze są robione z nich przetwory: soki, wina, galaretki, dżemy, kiszonki i bardzo cenione przez znawców nalewki.
Derenie jadalne sadzone były kiedyś w każdym dworskim parku. Robiono z nich przeróżne przetwory, m.in. kiszonki. Kiszony dereń w zasadzie nie różni się od kiszonej oliwki. Wystarczy po ukiszeniu zalać go oliwą z oliwek i odstawić na co najmniej miesiąc.
GALARETKA DERENIOWA - świeży sok mocno osłodzić i przelać do słoików.
DERENIÓWKA - 1kg umytych i osączonych owoców derenia wrzucamy do słoja i zalewamy 1l spirytusu 70%. Odstawiamy na miesiąc. Po tym czasie zlewamy spirytus. 0,5l wody i 1kg cukru gotujemy na syrop. Ciepłym syropem zalewamy owoce i odstawiamy słój na kolejne 2 tygodnie, co parę dni mocno nim potrząsając. Następnie zlewamy dokładnie syrop i łączymy go ze spirytusem. Po miesiącu klarowania filtrujemy nalewkę, lub delikatnie zlewamy znad osadu i odstawiamy co najmniej na pół roku, aby dojrzała i nabrała smaku.
czwartek, 13 grudnia 2012
Po sezonie 2012
Minął pierwszy sezon przygotowawczy, przyszły rok to pierwszy sezon wegetatywny tego co posadziłem.
A więc do rzeczy co się działo:
1. Tak jak zaplanowałem wczesną wiosną rozpocząłem od nasadzeń na skrajach działki - tzw. żywopłot, aby w przyszłości zagwarantować odpowiedni mikroklimat w siedlisku. Nasadzenia zostały podzielone na 3 główne etapy:
I. Etap nasadzeń wczesną wiosną - tu głównie :
- 1 roczne sadzonki sosny obsadzone w PN i Zach. części działki (2-3 rzędów) (500szt)
- 1 roczne sadzonki świerka, część PD. odcinka (100szt)
- 3 letnie sadzonki modrzewia europejskiego, cz. Zach. (30szt)
- 1 roczne sadzonki brzozy, cz. Zach (100szt)
- 3 letnie sadzonki dębu szypółkowego (50szt) i jarzębu (20szt), Wsch. część działki
- 3 letnie sadzonki lipi (20szt) i jarzębu (30szt), szpaler z zach na wsch w centralnej cz. działki
II. Etap spontaniczne dosadzenia/dosiewy
- tu dosiałem roślinności/ziół łąkowych zakupionych u Łukasza Łuczaja aby zwiększyć bioróżnorodność roślinną siedliska na łące
- dosadzenie wczesną jesienią sadzonek głogu (100szt) w Zach części
III. Etap nasadzenia późną jesienią:
- 3 letnie sadzonki brzosy (100szt) w części Zach.
- 3 letni modrzew japoński (10szt) w cz. Zach
- 3 letnia lipa srebrzystolistna (30szt) szpaler centralny
- Rokitnik pospolity (300szt) Pn część
- Robinia biała (akacja) (100szt) PN część
- Róża dzika (180szt) Wsch część
- Dąb czerwony 3 letni (50szt) Wsch. część
- Dereń jadalny (20szt) nad szpalerem centralnym
- Klon tatarski podg. ginnala 20szt. ozdobnie PD i Zach część
- Oliwnik wąskolistny 30szt w PD części szpaleru lip i jarzębów oraz w Zach. ozdobnie
- Lipa srebrzysta 30szt, 2 linia szpaleru lip
- Sumak octowiec 2szt. Pn. część
- Złotokap zwyczajny 5szt, 1roczny, ozdobnie
- Miłorząb japoński 3 letni szpaler z Pn na Pd. 10szt
- Karagana syberyjska (100szt.) żywopłot Pd. część
- Jaśminowiec 10szt.
- Lilak 10szt.
W stosunku do zdjęcia w nasadzeniach nie ma jawora - zbyt słabe warunki glebowy, przeniesiony na 2 działkę przy strumieniu.
Ogólnie duża różnorodność nasadzeń, robi się ciekawie teraz tylko czasu potrzeba aby zobaczyć efekty i trzymać kciuki aby się przyjęło.
Nasadzenia wczesnowiosenne w większości się przyjęły (dęby, jarzęby, lipy, sosny, świerki), największy problem z młodymi brzózkami na trudnym terenie, bo większość się nie przyjęła, wierzę jeszcze, że na wiosnę coś odżyje, bo to w końcu mało wymagające stworzenia. Mam również spore obawy o resztę nasadzeń ze względu na wygłodniałe zające, które obgryzają mi nasadzenia i budzą frustracje, że moja robota idzie na marne, czas ucieka kolejny okres wegetacyjny mija... ehh...
We Wschodniej części zbudowałem również płot (ponad 100m z sosny na pewien czas). Jestem zadowolony z mojej pracy, co prawda Sad zostanie założony najszybciej przyszłej jesieni, a może nawet później, zobaczymy jak się potoczy 2013rok.
Jakie plany na nowy rok:
- aronia
- borówka amerykańska
- maliny
- płot sosnowy w północnej części oraz zamontowanie siatki leśnej/autostradowej niskiej do 0,8m na płotak przeciw zającom i sarnom podgryzającym nowe nasadzenia
Z krzewami wiąże się przygotowanie gleby więc potrzebny mi będzie obornik, wapno/dolomit (aronia i malina) i torf (borówka). Przygotuję również materiał do ściółkowania - dla borówki to kora sosnowa.
Jeżeli chodzi o płot to jest to płot tylko na kilka lat, ogólnie jak widać po nasadzeniach w części wschodniej i północnej ukształtuje się odpowiedni żywopłot:
- wschód: I rząd RÓŻE, II rząd GŁÓG, III rząd DRZEWA
- północ: I rząd (podwójnie) ROKITNIK, II rząd AKACJE
Na południu jest już gęsty zagajnik brzozowo-modrzewiowy i został on poszerzony w kier zachodnim o żywopłot z KARAGANY oraz ŚWIERKA (ostatecznie do przerzedzenia - jako nasadzenie krajobrazowe)
A więc do rzeczy co się działo:
1. Tak jak zaplanowałem wczesną wiosną rozpocząłem od nasadzeń na skrajach działki - tzw. żywopłot, aby w przyszłości zagwarantować odpowiedni mikroklimat w siedlisku. Nasadzenia zostały podzielone na 3 główne etapy:
I. Etap nasadzeń wczesną wiosną - tu głównie :
- 1 roczne sadzonki sosny obsadzone w PN i Zach. części działki (2-3 rzędów) (500szt)
- 1 roczne sadzonki świerka, część PD. odcinka (100szt)
- 3 letnie sadzonki modrzewia europejskiego, cz. Zach. (30szt)
- 1 roczne sadzonki brzozy, cz. Zach (100szt)
- 3 letnie sadzonki dębu szypółkowego (50szt) i jarzębu (20szt), Wsch. część działki
- 3 letnie sadzonki lipi (20szt) i jarzębu (30szt), szpaler z zach na wsch w centralnej cz. działki
II. Etap spontaniczne dosadzenia/dosiewy
- tu dosiałem roślinności/ziół łąkowych zakupionych u Łukasza Łuczaja aby zwiększyć bioróżnorodność roślinną siedliska na łące
- dosadzenie wczesną jesienią sadzonek głogu (100szt) w Zach części
III. Etap nasadzenia późną jesienią:
- 3 letnie sadzonki brzosy (100szt) w części Zach.
- 3 letni modrzew japoński (10szt) w cz. Zach
- 3 letnia lipa srebrzystolistna (30szt) szpaler centralny
- Rokitnik pospolity (300szt) Pn część
- Robinia biała (akacja) (100szt) PN część
- Róża dzika (180szt) Wsch część
- Dąb czerwony 3 letni (50szt) Wsch. część
- Dereń jadalny (20szt) nad szpalerem centralnym
- Klon tatarski podg. ginnala 20szt. ozdobnie PD i Zach część
- Oliwnik wąskolistny 30szt w PD części szpaleru lip i jarzębów oraz w Zach. ozdobnie
- Lipa srebrzysta 30szt, 2 linia szpaleru lip
- Sumak octowiec 2szt. Pn. część
- Złotokap zwyczajny 5szt, 1roczny, ozdobnie
- Miłorząb japoński 3 letni szpaler z Pn na Pd. 10szt
- Karagana syberyjska (100szt.) żywopłot Pd. część
- Jaśminowiec 10szt.
- Lilak 10szt.
W stosunku do zdjęcia w nasadzeniach nie ma jawora - zbyt słabe warunki glebowy, przeniesiony na 2 działkę przy strumieniu.
Ogólnie duża różnorodność nasadzeń, robi się ciekawie teraz tylko czasu potrzeba aby zobaczyć efekty i trzymać kciuki aby się przyjęło.
Nasadzenia wczesnowiosenne w większości się przyjęły (dęby, jarzęby, lipy, sosny, świerki), największy problem z młodymi brzózkami na trudnym terenie, bo większość się nie przyjęła, wierzę jeszcze, że na wiosnę coś odżyje, bo to w końcu mało wymagające stworzenia. Mam również spore obawy o resztę nasadzeń ze względu na wygłodniałe zające, które obgryzają mi nasadzenia i budzą frustracje, że moja robota idzie na marne, czas ucieka kolejny okres wegetacyjny mija... ehh...
We Wschodniej części zbudowałem również płot (ponad 100m z sosny na pewien czas). Jestem zadowolony z mojej pracy, co prawda Sad zostanie założony najszybciej przyszłej jesieni, a może nawet później, zobaczymy jak się potoczy 2013rok.
Jakie plany na nowy rok:
- aronia
- borówka amerykańska
- maliny
- płot sosnowy w północnej części oraz zamontowanie siatki leśnej/autostradowej niskiej do 0,8m na płotak przeciw zającom i sarnom podgryzającym nowe nasadzenia
Z krzewami wiąże się przygotowanie gleby więc potrzebny mi będzie obornik, wapno/dolomit (aronia i malina) i torf (borówka). Przygotuję również materiał do ściółkowania - dla borówki to kora sosnowa.
Jeżeli chodzi o płot to jest to płot tylko na kilka lat, ogólnie jak widać po nasadzeniach w części wschodniej i północnej ukształtuje się odpowiedni żywopłot:
- wschód: I rząd RÓŻE, II rząd GŁÓG, III rząd DRZEWA
- północ: I rząd (podwójnie) ROKITNIK, II rząd AKACJE
Na południu jest już gęsty zagajnik brzozowo-modrzewiowy i został on poszerzony w kier zachodnim o żywopłot z KARAGANY oraz ŚWIERKA (ostatecznie do przerzedzenia - jako nasadzenie krajobrazowe)
Subskrybuj:
Posty (Atom)



